به وب سایت شرکت خدمات مسافرتی و هوایی خاطره گشت خوش آمدید.   017 32328113 - 0173840 ☎

کشور انگلیس

 

 

 

لندن شهری باستانی به شمار می‌رود. در تاریخ با این که نشانه‌هایی از اقامت انسان‌ها در این منطقه پیش از رومی‌ها دیده می‌شود، اما اولین بار که نام این شهر در منابع تاریخی دیده می‌شود مربوط به دوران پس از فتح بریتانیا توسط روم می‌شود. این شهر توسط رومی‌ها با نام لاندینیوم بنا شد و 17 سال با این نام زنده بود. در سال 61 پس از میلاد این شهر در حمله قبایل بومی با خاک یکسان شد. در سده دوم پس از میلاد لندن رومی حدود 60 هزار نفر جمعیت داشت. اما با افول قدرت امپراتوری روم این شهر کم‌کم از سوی ساکنانش ترک شد و در قرن 5 پس از میلاد بسیاری از ساکنانش آن را ترک گفته بودند. در سده ششم میلادی، آنگلوساکسون‌ها شهر دیگری درکنار لاندینیوم ساختند و آن‌را لاندنویک نام‌ نهادند. این شهر هم در سال 851 توسط وایکینگ‌ها با خاک یکسان شد. بیست سال بعد از آن آلفرد کبیر شاه جدید انگلیس صلح برقرار کرد و این شهر را دوباره به درون دیوارهای دفاعی لندن رومی منتقل کرد. این شهر پس از آن ایلدویچ نام گرفت که به معنای شهر قدیمی بود. این شهر تا قرن ده دوباره به دست وایکینگ‌ها افتاد و دوباره انگلیسی‌ها آن را پس گرفتند. در قرن ده لندن شهر مهمی در انگلیس محسوب می‌شد اما با این حال مرکز حکومت در وینچستر قرار داشت. در قرون وسطی و با پادشاه شدن ویلیام فاتح شهروندان لندن دارای امتیازات ویژه‌ای شدند. در سال 1097 ویلیام دوم قصر جدیدی در کنار شهر لندن ساخت که وستمینستر نام گرفت و مقر حکومت را در آن قرار داد که هنوز هم مقر پادشاهی انگلیس است. در قرن دوازدهم وستمینستر و لندن به واسطه بزرگ شدن به هم رسیدند و بالاخره وینچستر را کنار زدند و به عنوان پایتخت انگلیس شناخته شدند. تا قرن چهاردهم روز به روز بر تعداد ساکنان این شهر افزوده می‌شد. لندن در قرن سیزدهم 100 هزار نفر جمعیت داشت. در قرن چهاردهم اما بیماری سیاه یا همان طاعون یک سوم جمعیت این شهر را نابود کرد. پس از آن تا قرن هفدهم دوباره جمعیت شهر بیشتر شد. در قرن هفدهم دوباره بیماری طاعون به لندن زد؛ این بار برای آخرین. پس از آن لندن دیگر هرگز دچار بیماری‌های سراسری و مهیبی که جمعیتش را نابود کند نشد. لندن در قرن هجدم بزرگ‌تر شد و د رقرن نوزدهم به بزرگ‌ترین شهر دنیا تبدیل شد. یکی از علل گسترش سریع شهر احداث خطور راه‌آهن در این شهر بود که حومه شهر را به مرکز وصل کرد و دسترسی شهر برای مردم حاشیه‌نشین را آسان کرد. بزرگ‌شدن شهر و شلوغی خیابان‌ها مسئولان شهر را به فکر احداث اولین مترو جهان انداخت. زیرساخت‌ها در لندن بین سال‌های 1855 تا 1889 به سرعت گسترش یافتند و در همین سال‌ها لندن در تقسیمات کشوری از شهر به یک پله بالاتر ارتقا پیدا کرد. این شهر در سال‌های جنگ‌ جهانی دوم بر اثر بمباران‌های آلمان نازی صدمات بسیار زیادی محتمل شد و 30 هزار نفر از شهروندانش جان خود را از دست دادند. در دهه‌های 1950، 60 و 70 مناطقی از شهر که بر اثر بمباران نابود شده‌ بودند به سرعت بازسازی شدند که همین سرعت در بازسازی، هویتی ناهمگون از نظر معماری به لندن داده است. در سال 1965 مناطق بیرونی لندن هم به آن اضافه شدند و لندن بزرگ در همین سال شکل گرفت. در سا‌ل‌های پس از جنگ جهانی دوم موجی از مهاجرت به لندن به راه افتاد و افراد خارجی بسیار زیادی از کشورهای مختلفت به ویژه کشورهای عضو جامعه مشترک‌المنافع به این شهر آمدند. از دیگر اتفاقات لندن پس از جنگ جهانی دوم و دهه‌های پایانی قرن بیستم می‌توان به تروریسم در این شهر اشاره کرد. تهدیدهای مستمر این شهر از سوی گروه‌های جدایی‌طلب ایرلندی تا سال 1997 و آتش‌بس میان گروه‌های درگیر ادامه داشت. پس از آن مهمترین اتفاقی که در این شهر افتاده است بمب‌گذاری انتحاری 7 جولای 2005 در مترو لندن است.

 

 

 

 

 

 

كليه حقوق مادي و معنوي اين وب سايت براي شركت خدمات مسافرتي و گردشگری خاطره گشت گلستان محفوظ مي باشد.